Hi mijn naam is Pascalle Gerritsen
Ik geniet intens van de hele reis die wij het leven noemen.
Ik geloof niet in een quick fix en al helemaal niet in een leven waarin we onszelf en ons lichaam constant voorbijlopen. Ik geloof wel sterk in jezelf op allerlei lagen mogen ontdekken en leren kennen.
Het leven heeft voor mij geen eindbestemming waar we moeten aankomen. Het gaat erom dat we het leven durven en kunnen leven in het moment, zonder natuurlijk de realiteit te verliezen.
Ons lichaam is als een jas die ons ons hele leven draagt. Een jas die alles met ons meemaakt en waar we lief voor mogen zijn.
Maar ook ik ken de strijd tussen mijn hoofd en lichaam als geen ander.
Van mijn achtste tot mijn achttiende heb ik te maken gehad met dystrofie, fibromyalgie en chronische pijn. Ik weet hoe het is om een lichaam te hebben dat constant moe is en pijn aangeeft, terwijl mijn hoofd maar bleef doorgaan.
Ik wilde zoveel. Ik wilde gewoon mee kunnen doen, dingen kunnen plannen en niet steeds rekening hoeven houden met wat mijn lichaam wel of niet kon.
Mijn hoofd zei vaak: nog even dit, nog even dat, het moet toch kunnen?
Terwijl mijn lichaam iets heel anders vertelde.
Dat vond ik ontzettend frustrerend.
Mijn lichaam voelde soms als het stukje dat ervoor zorgde dat mijn leven anders liep dan ik had gepland. Ik ging van topsport naar weer leren opnieuw lopen, mijn lichaam leren aanraken en aankleden.
Pas later ben ik gaan begrijpen dat mijn lichaam niet tegen mij werkte.
Mijn lichaam probeerde juist met mij te communiceren.
Ook nu ervaar ik dat nog. Mijn lichaam geeft niet altijd pijn aan, maar op sommige momenten waarin ik mezelf voorbijloop, kan het mij daar opnieuw aan herinneren.
Wanneer ik dan de rust durf te nemen en mijn lichaam de kans geef om op te laden, nemen mijn klachten vaak weer af.
Daardoor ben ik mijn lichaam steeds meer gaan zien als een spiegel.
Een spiegel die signalen geeft wanneer ik te veel van mezelf vraag, wanneer ik mezelf voorbijloop of wanneer ik niet helemaal op het juiste pad zit.
En dat is ook wat ik anderen graag wil meegeven.
Je lichaam is niet het stukje dat dingen verpest.
Je mag de rust en tijd nemen om naar je lichaam te luisteren en te ontdekken waarom het bepaalde signalen afgeeft.
Voor mij is dat een belangrijk onderdeel geworden van hoe ik naar het leven kijk en hoe ik anderen begeleid.
Niet vanuit het idee dat we onszelf moeten fixen, maar vanuit zachtheid. Vanuit de vraag: wat probeert mijn lichaam mij te vertellen en wat heb ik nu nodig?
Ik geloof dat we onszelf op zoveel verschillende lagen mogen blijven ontdekken. Dat er niet één juiste manier is en dat ieder lichaam, ieder verhaal en ieder mens uniek is.
En juist dat mogen we omarmen.